Uzun Zaman Oldu

Her yazmalıyım dediğimde bir bahane buldum kendime. Bir iki satır karaladım defterime. Ama uzun uzadıya dökemedim içimi.

En yakın arkadaşımın, varlığından haberdar olmadığım bir şarkıyı bana armağan ettiğini söylemesinden ve karşılıklı olarak birbirimize güle oynaya söylememizden sonra, nöbetlerde mesai arkadaşlarımı bile bıktırana kadar dinlediğim bir şarkı oldu NİL KARAİBRAHİMGİL-GENÇLİĞİME SEVGİLERİMLE...

...

Yeni mottom *KENDİMİ SUÇLU HİSSETMİYORUM* oldu.

Dinlemek istersiniz diye; Gençliğime Sevgilerimle


Son bir yıla yakındır depresif haldeyim. Ara ara ataklandı bu duygulanım bozukluğum. Hayatıma yön vermek adına ciddi kararlar aldım.
Bir çok kriz yaşadım çözdüm. Ama en bocaladığım krizim, ilk defa kendi ellerimle kendi başıma açtığımdı.
Farkettim ki, hayatımı etkileyen ve hayatımda gerçekten var olan insanların sorunlarını çözmek için tüm çabayı gösteriyor ve başarılı oluyorum. Günün kahramanı, olayın kurtarıcısıyım.

İş kendi sorunuma gelince ya hep ertelemişim ya da görmezden gelmişim. Sonra da biriken tüm bilinç altı sıkıntılarımla yüzleştiğimde, kendimi daha da çıkmaza sürükledim... Her geçen gün daha da artan fevri davranışlar sergilemeye başladım. İç dünyamda baskıladığım kendimden bile gizlediğim şeyleri bir anda hiç anlatmayacağım insanlara hiç olmayacak zamanda söyleyiverdiğimi farkettim. Kendime çözüm bulamıyordum kaldı ki bunun için uğraşmıyordum bile.

Belirsizlikten nefret eden bir insan olarak belirsizliği en derinine kadar yaşıyordum. Hep huzursuzdum. Aileme, en değerlilerime bile uzaklaşmaya, yakın arkadaşım dediğim iki insanla iletişimimi kesme noktasına kadar geldim. Allahtan ailemde dostlarımda ne olduğumu, kim olduğumu ve cidden bocaladığımı görüp biliyorlardı ve bana katlandılar...

Şimdiden bahsedeyim biraz değil mi?
Araba aldım.
Telefonumu yeniledim.

Nişanlandım...(Çeyiz hazırlıkları yapıyorum)
Can'ımla...
Sıfatlarla nitelememe gerek yok onu...
O benim Can'ım...
Ve hayat paylaşınca güzel.

Dileğim; gelecek güzel günler hepimizin olsun...

Belki de şimdi tam zamanı...

ZAMANSIZ HER ŞEY ACI VERİR.

Hayatın getirdiklerini yaşarken kendi kendime sürekli kullanmaya başladığım bir söz oldu bu dört kelime.
Düşünülünce ne kadar da doğru olduğu konusunda kendimi haklı çıkarmaya çalışmamın saçma olacağı aşikar.
O yüzden...

***

Bitti.
Onca yılın tüm birikimi bir anda geride bırakıldı. Tüm hayallerinin odağında, geleceğe dair planlarının her bir noktasında gölgesi olan insanı bırakıp da öylece devam edebilir misin hayatına?
Bir anda, birdenbire...
Zaman almaz mı?
Alır...
Alacak da, alsın da.
Tek bitsin.
Bu mükemmel alışkanlığa olan bağımlılık bitsin. Neyin bağımlısı olursanız olun, adı bağımlılıksa zarar verir. Yaşattığı eşsiz mutluluk ve haz geçtikten sonra geriye bir yığın sorun bırakır bünyenizde.

Aşk neydi?
Bu üç harften oluşan kelime neden yüzyıllardır envai çesit tanımlandığı halde genel geçer bir kanıya varılamamış bir kavramdır?

***

Annesiz yaşayabilen herkessiz de yaşar.
Bunu oldukça sık dile getirdiğim halde, kaale alınmadığım için belki de, uzun yıllardır tanıdığın bir insandan, hiç beklenmedik bir anda, asla akla gelmeyecek, hiç alışılmadık, bir o kadar da can acıtan şeyler duymak.

Olsun.
Bunu da öğrenir, buna da alışırız.
İnsanoğlu hayatın kendine sunduklarını çekilir kılmak için savaşır ömrü boyunca...
Darısı bu sorunumuza olsun.

Kırıntılar #1#

Yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı bir geceydi. Tanrı son üç gündür şehrin kirini temizlemeye çalışıyordu. Büyük bir kış temizliği yani. İnsanlar işine veya evine felakete ramak kala varıyordu.
Önceki günkü nöbetinde yalan olmasını umut ettiği bir dedikodu işitmişti. Mesaisine gelmek için yola çıkan ama sele kapılıp ölen, hastane personeli bir bayan varmış. Akşam yayınlanan haberler bu dedikoduyu kanıtlayınca ve bir de yanına üç yaşındaki çocuğunun ve eşinin de öldüğünü ekleyince üzülmüştü. İşinden dolayı ölüme aşikar kanıksaması anlamına gelmiyor sonuçta.

Zamansız ölüm...En kötüsü buydu İlkim'e göre.

Gündüzünü uyuyarak değerlendirdiği için akşam yemeğinden sonraya bırakmıştı ders çalışmayı. Derse aktif katılmadığından çalışırken zorlanıyordu. Sürekli bahane üreterek notlarının başına oturmayı erteliyordu. Bir ara televizyona dalmıştı 'Mavi diye isim mi olur.'' diye içinden geçirmiş, yılbaşı akşamı yayınlanacak yayınlara bakmıştı. Sonra kendisine gülmüş o gece nöbetçi olması şu şarkı yarışmasının ünlüler versiyonunu izleyemeyeceği için zoruna gitmişti. Daha sonrasında da kardeşiyle pek de tatlı olmayan bir sohbete girmişlerdi...  O da bittiğinde İlkim, vicdan yükünü hafifletmek adına hala masanın başında oturuyordu. Oturmak tamam da kitabı bir türlü aralamıyor kendini avutuyordu. ''Bu bölüm benim için çok da zaruri değil ki zaten. Okusam ne okumasam ne?'' diyordu kendi kendine. Yine de alacağı sınav puanının düşüklüğü çalışmadığı için olmasın istiyordu...
Ne yaptıysa kendini veremedi dersine... Kalktı bir sigara yaktı. Uyuduğu odada içmezdi. Aslında evde de içmezdi ama balkon hem soğuktu hem de yağmur hakikaten fenaydı. Sağanak kelimesi hakgetire. Sanki gökte saklı bir deniz varmışta aradaki engeli kaldırmışlar, deniz yeryüzüne doluyormuşcasına fena...

Sigara içmeyi yeni yılla birlikte bırakabilir miyim diye geçiriyordu içinden son bir haftadır sıkça. Bırakırdı ama istemiyordu. Sigara içmekten keyif alıyordu. Bunu itiraf etmekte çok zorlanmıştı en başta. Kendine yakıştıramıyordu ama beş dakikalık keyfi, hayata veya zamana verdiği molaydı onun için. Kullanmadığında yoksunluğa girmiyordu.Yine de içmese daha iyiydi...


Üzerinde kışın getirdiği bir ağırlık, yağmurun getirdiği bir hüzün vardı. Dününü unutuyor, gününü yaşıyor, geleceğini ise planlayamıyordu.

Ay değişmeden üç şehirde barınmış, valizlerde yaşamıştı. Tıka basa tüm eşyalarını sığdırmaya çalıştığı valızi dağılır diye açmaya korkmuş, cüssesine güvenmesine rağmen taşırken ya da her taşındığında demek daha doğru olacak kolları kopmuştu. Sanırım satıcı valizin tekerleri konusunda da ciddi ciddi kandırmıştı İlkim'i. Dik sürünmesi gereken valiz yarım yatık halde dahi ilerlemiyordu. İlkim'e göre valiz içindekilerin suçu yoktu.

Kısa zamanda çok şehir değiştirdiğinden kendisine ait bir evi olması fikrine uyum sağlamakta da zorlanıyordu. Kız kardeşini birazda bu yüzden ısrarla yanına almak istemişti.

Ah İstanbul !

Bugün valiz aldım.

Ayrılmak istemediğim aşık olduğumu çok net ifade edebileceğim İstanbul'dan giderken kullanmak için. Hemşireyim. Devletin sözleşmeli-kadrolu muhabbetinin mağdurlarındanım denebilir. Gerçi krizi fırsata çevirebilmiş kişilerden oluyorum ben. Kasım ayının 3'ü idi ilk defa deniz görmem ve ilk defa bir şehre aşık olmam. Yani İstanbul'a ayak basmam. Ertesi gün Kız Kulesi'ne gittim. Sahilde denizi daha yakından gördüm ve nefesimi daha derinden çektim içime...

Yanımdaki arkadaşıma -ben ona zuzu diyorum- dedim ki: 

-Ben bu şehre aşık oldum...

Güldü.

Utandım.

-İstanbul'u görüp de bunu demeyen var mıdır? dedi.

İstanbul'a gelmemin üzerinden tam dokuz ay on iki gün geçti. Bakırköy'de yaşadım ve çalıştım.

Şimdi ise Van'a kadrolu atandım ve ardından eğitim durumu tayini isteyebileyim diye Mersin Üniversitesinde Sağlık Yönetimi Bölümü'nü yazdım, kazandım da. Beş yıl aradan sonra üniversite sınavına kitap yüzü açmadan girip öyle dandik olmayan bir bölümü kazanmak da ayrıca sevindirdi beni.

Velhasıl...

Ailemden, evimden ilk defa ayrıldım İstanbul vesilesi ile. Eskiden beni tanıyan bazı arkadaşlarım veyahut da insan kumbarama yeni yeni kattığım dostlarım sandı ki memleketten ayrılmak bana iyi geldi. Yok arkadaş bana iyi gelen bu şehirdi.

Öylesine seviyorum ki İstanbul'u anlatamam...

Kadro denilen illet benim için her şeyden öncelikliydi ama. E o zaman neden eğitim durumu tayini için Mersin'i yazdım, ayrılmayı böylesine istemediğim İstanbul'u değil de?

...

Açıklayayım.

İstabul'a doyamadım. doyar mıyım ya da doyar mıydım bilmiyorum da. Burada ömür geçiremezdim. yine de yüksek lisansımı yapana kadar yani en azından iki-üç yıl daha yaşamalıydım... Elbet yine geleceğim, gezeceğim. Ya ben sabah uyandığımda Galata'ya, Kız Kulesine, Eminönü'ne, adalara gidebileceğimi bilme ihtimalini seviyorum. Bu bile benim mutlu olmama yetiyor yani.

Ama işte gideceğim.

İstanbul koksun istiyorum her yanım.

Zorlu yaşam şartları olan bu şehirde öyle ya da böyle beni hiç de zorlamayan bir düzen kurmuştum. En basitinden dokuz aydır bir kere bile trafiğe takılmadım, 07:50'da de uyansam 08:00 da ki mesaime yetiştim. Evimle işim arasında yürüyerek on dakikalık mesafe yok, ormanlık alan, mis gibi temiz hava...

Valiz aldım. İçini doldurmaya üşeniyorum. Zoruma gidiyor işte. Duygulanıyorum yahu resmen. Boğazım düğümlendi gün içerisinde birkaç kere. Ağlamaklı oldum gözlerim doldu. Neden böyle tam açıklayamıyorum da.

Daha çok yazacaktım. Hala da yazabilirim de. Tıkandım. Yazmak güç gelemeye başladı :-(

KARA !

Yaşamayı en istemediğim duygu tercih sebebim olmadığı zamanlardaki yalnızlığın,yalnızlığımı dolduran kişi yüzünden olması...

Ruhuma işliyorsun Kara!
Varlığın, sebebim olacak.
Yokluğun kederim.
Eksikliğin kaderim.
Sınırlarına ve kurallarına razı gelmesem ne çare.
Sebebim olmana gönüllenmeliyim ki
Ömrümce sürecek kederim olmayasın.
Koyduğun yerde kalmayı bilmeliyim ki
Kaderimi eksikliğine kilitlemeyeyim.
İstemesem de boyun eğmeliyim.
Mecburiyetlerden nefret ediyorum.
Buna neden senken kendimi kaybediyorum.
Bana zarar verebilecek tek bir insan var yaşayan.
Senin de iyi bildiğin...
Beni öylesine iyi tanıyan, öylesine kanatabilecek.
Beynimi bilen, ruhumu ezber eden.
Neyse
...
Yine ben.
Beni kendimle bırakmamalıydın.

Biliyorsun Ey fani!
Evveliyatıma düşkün olduğum halde ebediyetime sadakat etmeyeceğimi.
İnandığım bir şeyin peşini bırakmamı istedin.
İstek de rica vardır gerçi.
Sen beni mahkum ettin.

Ruhumu dolduran değil siman,
Gönlümdeki imana gelmesin ziyan,
Lakin...
Kapıldım, akıyorum varlığına,
Arzum ki, sebebim sen koksun Kara!

İnsanlık Dumura Uğradı

Bugün bir kez daha insanlığın kaybettiğine şahit oldum.

Yeni ortam, yeni insanlar, yeni yüzler var ve taze bir heyecana sahipsin. Birisi sana daha insancıl davrandı diye demişsin ki 'Gel bir sigara içelim'. Unutmuşsun cinsiyet farkının hala yanlış yorumlandığı bir toplumda yaşam sürdüğünü. Bak şu işe yanlış anlaşılmış. İlan-ı aşk aldığını sanıyorken, senin tavırların diğer kadınlardan daha insani diye kur yapıyor hissiyatı uyandırmışsın da fırsatı değerlendireyim diye düşünülmüş.

Üzücü. Çünkü karşındaki insan temiz kalpli, çok tanımasan da hissediyorsun.Kazanamadan kaybediyorsun bir insanı daha.

Umutsuzluk yazısı bu paylaşım. Yine bir iç döküş ama hayal kırıklığı dolu...

Aynı ana babadan olsan ablası olacağın yaştasın, ama iki üç kez çalıştığınızda kibar tavırların olmuş diye yanlış yorumlanmışsın.

Sabır ya hu!

Tanı bir karşındakini. Farklı işte her insan... Sana hitabetinde resmiyeti vurgulamıyor kaba tutumlar da bulunmuyorsa sana aşık mı, senden hoşlanıyor mu? Hayırdır nereden geliyor bu rahatlık, bu özgüven?

Üzücü. Kırıldım sana insanlık! Acımasızsınız insanlar. Gına geldi artık yargısız infazlarınızdan. Her insan başkadır, her insan ayrı bir romandır. Gücün var mı bakalım o romanı okuduktan sonra yeni hikayeler eklemeye?

Büyük konuşmak mağrifetim değildir ama aşık olmam mümkün değil benim... Olmaz ya hadi oldu diyelim bunu o kişiyle paylaşmam imkansız. Ne bir ilişkiye gücüm var ne de temennim.

Küçük düştü bugün insanlığım.

Bu kadar basit düşünceli olmak zorunda mı ki insanlar?

Bayanım, erkeksin. İlle aradaki ilişki 'sevgililik' yaftası mı yemeli?

Saçma.

Üzgünüm ama umutsuzluğuma umutsuzluk katıyorsunuz sevgili insanlar.

İNCİTİLEBİLENİM...

Büyüyorum.

Önceden farkında olmadan büyürdüm. 'Her geçen yıl bir önceki yılki aklını beğenmeyeceksin.' derdi üstadım.

Artık görüyorum ki büyüdüğümü fark edebiliyorum. İnsanı acı olgunlaştırır derler doğrudur. Hatta yaşantılarımızdaki acılar olgunlaşmamıza tek sebep bence.

Nasıl ki?

Mesela çok seversin birisini. İnsan olarak. Yani ille de karşı cins olması ya da aşk olması gerekmez aradaki duygu bağının adının. Onunla vakit geçirmek, onu daha çok görmek istersin. Özlersin,yanından ayrılmadan daha. Yoluna sensiz devam etmeyi seçtiğinde, o insan için aynı anlamı ifade etmediğinin farkına varırsın. Acırsın içten içe. Öyle sızlar ki kalbin... Hayatımda kalsaydı tek de konumunu kendi belirleseydi dersin. Senin için en özel köşededir kalbinde tabi ama o ne kadar kalmak isterse ya da neresinde kalmak isterse kendi belirler. İtiraz etmezsin kalsın yeter ki. Buna bile razı olabilirsin. Çok seviyorsun ya. Dayanamazsın -ya da öyle sanarsın- onun yokluğuna.

Veya mesela bir ölüm çalar kapını.

Başkalarından dinlediğinde onlar için üzülüp dualar etmeye benzemez.

Ölüm soğuktur derler. İnanmam...

Fırtına soğuktur, yakar mı?

Senin için özel bir kişinin artık yok olmuş olması soğuk mudur? Yakar kavurur yüreğini.

Benzemez başka hiçbir şeye.

Çabalamayın. Hayalini bile kuramazsınız. Kuramayın da zaten.

Yaşanmışına yakın bile düşünemezsiniz...Hem hayaller mutluluklar barındırmalı.

Üzüntüler yaşamın içinde yeteri kadar varken, insanlar hayallerde, rüyalarda mutluluk toplamalı ki hayatın katlanılabilecek olduğuna dair umut besleyebilsin.

Doğum mu başlangıç?

Onu da gördüm. Doğmadan sonu gelmiş bir hayata şahit oldum. En ağır tecrübemi sorsa biri bugün, ölüm demem asla. Belki dünyaya gelmiş olduğuna hiç bir zaman şükretmeyecek. Büyüklerin hataları yüzünden, küçük bedenlere büyük yükler binecek. Kaybedenin sen olacağını zaten bildiğin bir maça 1-0 yeni başlamak nasıl hazmedilir ki?

Benim için ifade ettiği anlam değişmeden önce de çok severdim Murat İnce'den dinlediğim bir şiiri. Kısa bir alıntı vereyim. Geçmeli en azımdan bu duygu yüklü paylaşımımda.

'Adı Kader'di. Kadersizliği adında gizliydi.'

Yani ille o can acımalı... Acımalı ki kavrayasın mutlu anların sahteciliğini, geçiciliğini...
Hayaller kalır geriye yine. Tutunman gereken, kendini avutman için.

Ahh.

Tıkandım yine.

Ufak bir duraksama molasından sonra neler geçecekse gönlümden onlar çıkacak dilimden.

...

Birikim iyidir. Kötü tecrübeler biriktirdim. Gördüm, yaşadım dediğim onca şeye rağmen hala daha fazlasının karşıma çıkabileceğini biliyorum bu sayede. Karşına oturup seni saatlerce hayranlıkla dinleyebilirim diyen insanlar oldu etrafımda. Övünmek değil maksadım bu hususta ama ben hayranlıkla dinleyebileceğim insanlarla neden karşılaşamıyorum. Gerçi hakkını yiyemem. Var bir tane, altı aydır aynı şehirde barınıyor olsak da yüzünü görüp de cennetlik olamadığım.

...

Kıyılır mı be bana?

İncitemem ki ben insanları.

Tabi tak dememişse canıma..

Ben niye incitilemeyenlerin üyesi sayılamadıysam artık ummuduğum insanlar tarafından.

...

Yıprandım.

Her şeye gücüm var, çoğu zaman tökezlesem de, bitkin düşsem de.

Elimden tutulup da kaldırılmak isterim elbet.

Öyle bir seçenek sunmuyorsa bana hiç kimse...

Arayamam.

RÜYA ŞEHİR ♥

İstanbuldayım.
İlk defa evimden, ailemden ayrıldım. Atandım diye sevinirken kardeşlerimden uzak olacağım diye çok üzüldüm. Yenilerde anlıyorum ki bu koca şehirde geçen beş ayın sonunda tabi, iyiyim. Uzunca bir süredir ilk defa kendi başıma kaldım. Aslında hep kendi başımaydım ama duygularımda yalnız kalamıyor, yapmak istediklerimle yapmam gerekenler arasındaki seçimlerimde hep istediklerimi arkamda bırakıyordum.
Burada kendimle sohbet edecek çok vaktim oldu. Neler yaşadığımı düşündüm. Önce, birkaç yıl öncesine kadar ''Hayat ne zor'' dediğim anılarımla karşılaştım beynimde. Henüz hayatın esas sınavlarına girmediğim yaşlarımdaki anılar. En büyük sıkıntımın yeterli ortalamaya sahipken Fizik dersim 1 düştüğünden alamamış olduğum 'Teşekkür Belgesi' olduğu veya babamla en eften püften sebepten yaşadığımız bir tartışma sonucu üç günlük küs kalma sürecimiz olduğu veya yıllardır hayatımda olan bir sevgiliden yediğim bir tokatı barındıran anılar.

Annem her yıl bir yıl önceki aklını beğenmeyeceksin derdi. Anneler ya da babalar neden her dediklerinde hep haklı çıkarlar henüz anlamış değilim. Beğenmedim evet. Her yaş aldığımda bir önceki yaşımda aldığım kararları. Pişman olmadım genelde, aslında olmamak için çabaladım. Müslümanız sonuçta, hayırlısı deyip rahatlatıyoruz maneviyatımızı.Neyse.

İstanbuldayım.
Kardeşlerime özlemim haddinden fazla.Bu su götürmez gerçek bir yana, iyi geldi bana bu şehir. Eskiden de güçlüydüm. Sadece buna inanmak istemiyordum, farkına varmak istemiyordum(Bunun şu an farkındayım tabi).
Bana sen çok güçlü bir kızsın diyenlere ufaktan öfke beslemiyor da değildim hani.
Kendi kendime diyordum ki ben de insanım, yaşadıklarım benim de canımı yakıyor, sizlerin beni gördüğü yerde ağlamıyorum, suratsızlaşmıyorum diye yastığa başımı koyduğumda gözlerim birden uykuya dalıyor mu sanıyorsunuz?
Benim gözlerime düşen görev ev ahalisinin uyuduğunu anladıktan sonra kendisini kasmayı ve gözyaşlarını bırakmaktı.
Her gece aklım boşalmıyordu ki bir türlü. Uyuyuversin gözlerim.
Her şeyi, herkesi düşünüyordu.
Mesela bananeydi dıdısının dıdısından?
Kamyona kütük yüklerken üzerine düşmüş de yoğun bakımda yatıyor diye üzülüyordum. Yakınları kapısında neler düşünerek bekliyordur ki diyordum.
Kızı vardı benle yaşıt. Neden en çok onunla empati kuruyordum?
Dıdısının dıdısı bir müddet sonra iyileşip de evine, işine döndüğünde neden şeker alıp mahalledeki çocuklara dağıtıyordum? Hala bilemiyorum.

Ne geldi aklıma.
Dışarıdaydık. Yakın bir arkadaşımla geziyorduk parkta. Üniversitede okuduğum sıralar. Yağmur yağmaya başladı. Neden yağmasın ki. Sonbahardı.
Güzel giden hava birden bozmuştu. Eve gidebilirdim ama henüz istemiyordum. Kafamdaki düşüncelerin en yoğun olduğu zamanlardan en yoğun olduğu saatlerdi.
O arkadaşımla saatlerce tavla oynamak ve konuşmak o zamanlar benim için en güzel şeydi. Neyse evi yakın diye ona geçtik...
Yağmur insanı sadece aşk yüzünden ağlatmazmış. Öğrendim. Çok canım acıdı. Çok ağladım. Üstelik göz yaşlarının ne kadar değerli olduğunu acı bir tecrübeyle öğrenmiş birisi olarak arkadaşımdan saklamadan, gizlemeden... Ağladım.
Yağmur yağıyordu, ıslanmayayım diye saklanmıştım. En değerli varlığımı dışarıda bırakmıştım... Onun ıslanmasına izin vermiştim. Nasıl verirdim. Mecburdum... Her zaman ama hakikaten her zaman yapmak zorunda olduğum şeylerden nefret ettim. Hayatın yapmaya, yaşamaya mecbur bıraktığı şeylerden. Asilik edip de aksinin yapılamayacağı, geriye getirilemeyecek mecburiyetlerden. 

İstanbuldayım.
En çok görmek istediğim şehir. Sosyal medyada arkadaşlarımın anılarının olduğu bu şehrin fotoğraflarına hayranlıkla bakardım. Şimdi ise oradayım. Rüya gibi aslına bakarsan. Güzel bir rüya. Bana yeni bir başlangıç, sıfırdan bir hayat sundu. Kendimi kandırdığım bir çok şeyi bırakmamı yoluma devam etmemi sağladı. Bir silkeledi. ''Kalk artık, uyan!'' dedi.
Her şeyi geç de. Çok canım sıkılıyor, ruhum daralıyor da bazen. Saatten banane. Çıkıyorum dışarıya... Çekiyorum, bırakamadığım sigaranın karalara bürüdüğü ciğerlerime, temiz bir deniz havası, dinliyorum insansızlığın sesini. İnsan yığını bu şehrin insansız saatlerinde.

Hiç kimse yaşadıklarımı bilmek zorunda değil.
Hiç kimse yaşadıklarımı anlamak zorunda değil.
İnsanım. Sosyal varlığım. Yine insanlara ihtiyacım var. Yalnızlık Yaradana mahsus.
Farkındayım. Neler atlattığımın, nelere göğüs gerdiğimin ve neleri başardığımın. Artık kendimin neler yapabileceğinin daha net bilincindeyim. Bir yağmurun artık beni ağlatamaz. Sadece duygusallaştırır.

Sigarayı bırakmanın istersem ne kadar kolay olacağının da farkındayım. Hayatımın son yedi yılını kapsayan en muhteşem alışkanlığımı bile bir çırpıda bırakabilecek kadar cesur olduğumu gördüm çünkü. Basit bir benzetme oldu belkide. Ama ortak nokta ikisi de bana zarar verirken görmezden gelmek işime gelmiş...

Farkındayım, benliğimi bastırıp, olması gerekeni uygulama takıntım yüzünden kendi hayatıma kendimi ne kadar yabancılaştırdığımın. Kendimi, kendimin bile çekemeyeceği bir hale soktuğumun farkındayım. Ne kadar köreldiğimin farkındayım...
ARTIK BİTTİ.
İnsanlara ihtiyacım olacaktır elbet. Ben de insanım sonuçta.
Fakat asla ama asla kimseye mecbur değilim.
Ben herkessiz yaşayabilirim.
Hepinize ihtiyacım var, ama hiç birinize mecbur değilim.
Uzun zamandır ilk defa içimde hiç bir kuruntu barındırmadan mutluluğun hazzını yaşıyorum.
Ve İstanbul'a teşekkür ediyorum.

Ödüllü Şiir ve Öykü Yarışması

HER TÜRLÜ DETAY İÇİN HEMEN TIKLAYINIZ.

Herşeysizlik

Çoğu insan farkında değil ne kadar da şanslı olduğunun. Herkes ne hediye alsam diye düşünür ben gibiler ise o malum gün yaklaştıkça televizyonda dönüp dönüp oynatılan markaların özel günleri paraya çevirme zihniyeti ile hazırlanan reklamları kardeşlerim anlamadan değiştirmek için kumandaya atılanlardandır. Yazının devamı başta söylediğim şanslı olduğunu fark etmeyen kişileri pek kapsamayacak. O yüzden okumayı şimdiden bırakabilir ya da merakınızı gidermek adına devam edebilirsiniz. Neden mi bahsediyorum? 

Yazımın devamı için T I K L A Y I N I Z  

Ben Yazıyorum...

KAYIP MÜREKKEP
Rahleye Edebiyatı Koyarak Yola Çıktık

Ş U R A D A Röportaj yapma fırsatı bulduğum Gazi Karasu'nun idaresindeki edebiyat içerikli sitemiz www.kayipmurekkep.com'da ben de yazmaya başladım...

Yazılarım yayınlandıkça blogumdan yönlendirme linki vereceğim.

Özellikle kitap ve edebiyat severler için enfes bir paylaşım ortamı...

Dilsiz Çıkmazı - Buket Özerkan // Kitap Yorumum için : TIKLAYIN

''Çekince'' adlı yazım için : TIKLAYIN

Ismarlama Bebek - Fatih Murat Arsal // Kitap Yorumu

Kitabın Adı : Ismarlama Bebek
Seri Adı: Zoraki Gelin
Seri Sıralaması: 1
Yazarı: Fatih Murat Arsal
Sayfa Sayısı: 504
Yayınevi: Ephesus Yayınları

Arka Kapak Yazısı

Bir masal kahramanı kadar yakışıklıydı belki! Sıcacık bakışlarıyla, tecrübeli yürekler için bile tehlikeliydi. Aşkı hiç tanımayan vahşi bir kıza göre ise, engellenemez iradesiyle tutkulu bir zorbaydı o...

Korunaklı hayatına büyük bir cesaretle dalmıştı. Ondan çılgınca şeyler istiyordu bu uzun adam... Öncelikle kollarından kaçamayacağı gerçek bir evlilik...Ve annesine benzeyen güzel bir bebek...İsyan eden kalbini istemiyordu belki! Ama...Her an göğsünden koparıp alacak kadar da fırsatçıydı.

Zoraki de olsa evlenmeyi kabullendi... Ve ısmarlama bebeği için ona boyun eğdi. Ama delicesine ağrıyan kalbi için...sonuna kadar mücadele etmeye kararlıydı! Tüm korkusuyla aşka karşı dirense de... ne yazık ki bu tatlı despottan nefret etmek, baştan çıkarıcı öpücüklerini sevmemek kadar zordu!

İki inatçı yüreğin heyecan dolu savaşında, sizi aşk ve tutku dolu sayfalara bağımlı kılacak, kaybedenin olmadığı bir FMArsal romanı daha!

BENİM YORUMUM

Turgut Ataman : İstanbullu zengin bir ailenin zengin ve başarılı tek erkek oğlu. Yakışıklı, kararlı...
Vildan : Ataman kadar zengin olmasa da yat yapan bir tersane sahibi ailenin tek evladı. Sevimli, asil ve güzel İzmirli bir genç kız.
Fatih Murat Arsal'ı okuduğum ikinci kitabı olmasına rağmen kendisinin sıkı takipçisi olduğum için genel anlamda kitaplarında "Çok güzel bir kadın, çok güzel bir erkek" ve bunların dallanıp budaklanan ilişkilerinin mutlu sonla bittiğini söyleyebilirim. Bu kitapta da öyleydi. Ve kızımızın artık hangi sayfada pes edeceğini merak ederek ilerledim sayfalar arasında. Turgut 3 yıl önce Vildan'ın babasıyla toplantıdayken Vildan toplantı salonuna sevinçle dalınca ilk kez görür... O on saniye Vildan'a aşık olması için yetmiştir.

Bu durumdan bihaber Vildan'a babası 3 yıl sonra bir iş arkadaşı ile görüşüp tanışması konusunda ısrar eder. Kendisini çok seven babasının işinde yeni bir ortak kazanmak için kendisini kullanacağını bile düşünür. Çünkü babası anlam veremediği kadar çok ısrarda bulunur. Babasının arkadaşı olabilecek birisinin yaşlı olduğunu düşünen Vildan zorla da olsa bir görüşmeyi kabul eder ama aslında amacı adamı kendinden vazgeçirmektir.Küçük bir oyun tasarlar ve eline yüzüne bulaştırır.

Mantık dairesinde Ataman ile evlenir. Çünkü Ataman hasta babası ölmeden bir gelin ve erkek torun sahibi olsun istemektedir.

Vildan'ın bu evliliğin sahteliğine olan direnci kırıldığında daha mutlu bir hayat kendini beklemektedir. Ama bunun için kitabın son çeyreğine kadar bekleme sabrını göstermelisiniz.

Vildan o kadar çok direndi ki hatta yazar bayağı zorlamış diye içimden geçirmedim değil hani. Ama genel anlamda oldukça başarılı bir FMA romanıydı...

Yazarın kitap kapaklarındaki kızlara da alışmaya başladım. Hatta sever oldum. Çünkü ana karakter baştan şekilleniyor zihninizde... Ben severek okudum. Sizler de okuduysanız görüşlerinizi yorum olarak bırabilirsiniz.

Yazarın okuduğum diğer bir kitabı hakkındaki yorumum için : B U Y R U N

Bozkurtlar - Hüseyin Nihal Atsız // Kitap Yorumu

Kitabın Adı: Bozkurtlar

Yazarın Adı: Hüseyin Nihal Atsız

Sayfa Sayısı: 626

Türü: Tarihi

Baskı Yılı: Eylül 2014

Yayınevi: Ötüken Yayınları

Arka Kapak Yazısı

Bozkurtlar Ölümü ve Bozkurtlar Diriliyor Bozkurtlar, yazarının vaktiyle verdiği lütufkâr müsaadeleri sonucunda "Bozkurtların Ölümü" ve "Bozkurtlar Diriliyor" adlı ölümsüz eserlerin, bir arada yayınlanmak suretiyle aldığı yeni isimdir. Bozkurtlar, her idealist Türk'ün heyecanında, fikir dünyasında, ülkücülüğünde ve inancında payı olan dev bir eserdir. Bu roman, Atsız Bey'in daha sağlığında iken edebiyatımızın klâsikleri arasında yerini almış ve yazarını da ölümsüzleştirmiştir. Ötüken Neşriyat, uzun bir aradan ki bu zaman zarfında bir çok meşru ve korsan baskıları da yapıldıktan sonra, Türklüğün şuur ve gururu olan Bozkurtlar'ı yeniden yayınlarken on binlerce okuyucusunun heyecanını tazelemekten ve sevincine vesile olmaktan kıvanç duyar.

BENİM YORUMUM

Kitap H.Nihal Atsız'ın iki ayrı eserinin (Bozkurtların Ölümü- Bozkurtlar Diriliyor) tek kitap haline getirilmesiyle oluşmuş. Kitap genel anlamda 600'lü yıllarda Orta Asya'daki Türklerin, yaşam tarzları, gelenekleri, kültürleri, Çin'e yaptıkları akınları bize iletiyor. 

Birinci kısımdaki karakterler;
Çuluk Kağan: Göktürk hükümdarı.
Kürşad: Çuluk Kağanın güçlü, yakışıklı, iri yapılı küçük oğlu.
Kara Kağan: Çuluk Kağanın kardeşi.
İçing Katun: Çuluk Kağan'ın ve Kara Kağan'ın eşi. Kendi ailesinin Çin'e hükümdar olmasını isteyen ve bu konuda Çuluk Kağan'dan destek alamadığı için Çuluk Kağanı öldüren Çin asıllı kadın. Çuluk Kağan ölünce onun kardeşi Kara Kağan'la evleniyor Türk törelerine istinaden.

İkinci kısım karakterleri;
Urungu: Kürşad'ın oğlu.
Taçam: Urungu'nun oğlu.
Ay Hanım: Dokuz Oğuzların kağanı Baz Kağan'ın kızı. Urungu'nun önceki eşine benzediği için aşık olduğu kadın. Güzelliği ile herkesi kendine hayran bırakan, dürüst bir bayan.

Birinci kısımda Çin isgali altında yaşamak istemeyen Kürşad ve 40 arkadaşı Çin imparatorunu kaçırarak öldürme amaçları, ikinci kısımda ise Göktürkler devletinin kuruluş süreci anlatılıyor.
Tarihi bir romanın sıkıcı olmadan okunabileceğini kanıtlarcasına akıcı ve sürükleyici bir dil kullanılmış. Tarih sıralamasında olaylar arasında bağlantı sağlamada zorluk çekmiyorsunuz. Karakter isimleri sıradan olmadığı ve karakter sayısı çok olduğu halde anlam karmaşası yaşamıyorsunuz.
Okudukça kadın karakterlere kendimi benzetemeden duramadım. İyi ki bu soydan geliyorum, iyi ki Türk'üm dedim.

Aşk Kanatları - Güneş Demirel // Kitap Yorumu

Kitap Adı: Aşk Kanatları

Yazar Adı: Güneş Demirel

Sayfa Sayısı: 464

Basım Yılı: 2014

Yayınevi: Ephesus Yayınları



Arka Kapak Yazısı
Bazı aşklar derin izler bırakır. Çekip gitmek yetmez unutmaya.

Kerem, gözlerinin içindeki ışıltıya yakalandığı an tutulmuştu Bade'ye… Bade aşktı… Hayattı… Nefesti… Ateşe dokunmaktı… Ona bakmak bile, ateşe âşık bir pervane gibi yanmayı kabul etmek demekti.

Bade her hücresiyle âşıktı Kerem'e… Hiç kimse onun gibi ürpertemezdi yüreğini, titretemezdi benliğini. Ancak Kerem'in korkuları, Bade'nin güvensizliği, ayrılığı davet etmişti aşklarına Ama ayrılmak, aşktan vazgeçmek değildi. Aşk bitmiyor, tutku dinmiyor, yürek söz dinlemiyordu…

Bade'nin yenemediği gururu ve vazgeçemediği inadıyla savaşabilecek miydi Kerem? Bir savaş mıydı ki aşk? Mutlu olmak için, diğer yarısının peşinden koşmalı mıydı insan? Susmak yerine, haykırmalı mıydı aşkı?

Duygusal olduğum zamanlarda bile okuduğum kitaplar beni ağlatmaz. Şimdiye kadar sadece Yüreğim Seni Çok Sevdi kitabını bitirirken ağladım. Bu kitabın sonlarında da bir iki damla aktı gözlerimden. Kendimi kitabın içine kattığım içindir sanırım.
Bade; üniversiteye başlamış, biraz donuk, içine kapanık, durgun bir karakterdir. Onun bu hali bir kişinin dikkatini çeker ve onun arkadaşı olmak için çabalar durur. En sonunda aralarından su sızmaz bir ikili olurlar.Gizem; Bade'nin ablalarına ek onlar kadar sevdiği arkadaşı, Bade'ye göre kızkardeşidir. Gizem de Bade'yi aynı şekilde sevmektedir. Kerem; Gizem'in abisi, kızlarla gönül eğlendiren yakışıklı bir genç. Ve romanı şekillendiren ana kahramanlardan.
Kerem Bade'ya aşık olmuştur. en başlarda kendisine bile kabul ettiremez ama kaçınılmaz gerçekten de saklanamaz. Kerem çok uğraştıktan sonra Bade'yi kendine aşık eder. Bu süreç kolay olmamıştır tabi. Bade, Kerem'e geçmişinden dolayı güvenmemekte haklıydı...
Velhasıl bizim çifte kumrular ilişkilerine başlarlar ama kötü bir tecrübe yaşamak zorunda kalırlar. Kerem okumak için İngiltere'ye gitmek zorundadır. Bade, Kerem'e doyamadan Kerem'in özlemiyle karşı karşıya kaldı. Bundan sonrasında daha da karmaşık bir hal alan olaylar yıllar sonra çözülebilecek miydi? 
Çünkü sonuçta Bade ilk ve tek aşkından ayrıldıktan yıllar sonra kızkardeşi Gizem'in düğünü için Türkiye'ye geliyordu. Gizem'in düğününde Bade olmasa olur muydu?
Evet . Bence okunulası bir kitap bu.

Aşık Kim? - Vefa Enver // Kitap Yorumu

Kitabın Adı: Aşık Kim?

Yazarın Adı: Vefa Enver
Sayfa Sayısı: 552

Türü: Aşk
Baskı Yılı: 2014
Yayınevi: Ephesus

Arka Kapak Yazısı

Nehir; yirmi iki yaşına kadar ikiz kardeşi Irmak'ın ihtişamlı varlığının gölgesinde kalmış, sade ve duru güzelliğine tezat duygusal ve karmaşık kişiliğe sahip bir genç kız… "Biliyor musun, senin vakti gelince açacak bir gonca olduğunu düşündüm hep ve bence artık vakti geldi, Nehir. Bunu daha fazla uzatmanın anlamı yok. Kendine güvenmeli ve tüm güzelliğinle açmalısın. Ayrıca titreyip durmaktan da vazgeç. Bırak karşındakiler titresin."O iflah olmaz bir hayalperest, umutsuz bir romantik. Mükemmel erkeği bekleyecek kadar saf olmasa da, kendi için mükemmel olanı bekleyecek kadar inatçı ve kararlı… 

Bakışlarını gökyüzüne çevirip, umutla parlayan aya baktı. Ve kendi kendine mırıldandı. "Acaba bir gün kendi peri masalımın başrolünü oynayacak mıyım?" Fakat konu erkekler, daha doğrusu Mert olduğunda, tam anlamıyla inatçı ve sivri dilli cadının teki oluyor…"Ne kadar edepsizsiniz, Mert Bey!" "Elimde değil Nehir Hanım, sizi görünce edepli halimden eser kalmıyor!"

Mert; istediğini elde etmeye alışmış, genç, hırslı ve başarılı bir iş adamı. Aşka inanmayıp, evliliği aileler arasında bir çeşit iş anlaşması olarak görüyor... Evlilik, Mert için görevden başka bir şey olmayacaktı. Asla aşk evliliği yapmayacağını biliyordu. Zamanı geldiğinde, çıkarları doğrultusunda en uygun seçimi yapacağından şüphesi yoktu. Yine de önünde Nehir'e doyacağı uzun bir süre vardı. O, âşık olduğu kadına sahip olmak için her şeyi göze alabilecek derecede çılgın, ama onunla evlenmek istemeyecek kadar katı mantıkla hareket eden bir erkek…

"Ah, yani âşık olacak kadar özelim ama evlenecek kadar değil. Öyle mi? Neden? Yeterince zengin olmadığım için mi?" Mert'in Nehir'den vazgeçmeye niyeti yok. Nehir'in ise mükemmelden daha azına razı olmaya… Aşk, tutku, iniş ve çıkışlarla dolu bu ilişkideki çekişmeleri sonlandıracak hangisi olacak dersiniz? Aşk mı, mantık mı?

Nehir ve Irmak adında çift yumurta ikizlerinin ana kahramanı olduğu ama kitabın daha çok Nehir'e yöneldiği bir aşk romanı...
Nehir; esmer güzeli, özgüven eksikliği olan, anlayışlı, naif, mağrur bir aşk kızı. Evleneceği adam hayatının aşkı olmalı... Gönül eğlendirmek ona göre değil. 22 yaşına kadar hiç sevgilisi olmamış olmasından bunu çıkarabiliriz.
Irmak; beyaz tenli, evin küçük prensesi. Tuttuğunu koparan, zeki ve uyanık kız.
Mert; playboy gibi görünen ama özünde çocukluğunda yaşadığı sıkıntılardan dolayı aşktan korkan zengin bir ailenin tek oğlu. Buna rağmen başarısını kendi azmi ve zekiliği sayesinde elde etmiş yakışıklı bir genç.
Sezin; Nehir'in en yakın arkadaşı. Irmak'a mağlubiyetinin doğuştan olduğuna inanan arkadaşının özgüven deposu diyebilirim sanırım. Irmak'ın Nehir'e karşı tutumlarında sivri dilli olup Irmak tarafından veya başkaları tarafından Nehir'e gelen her türlü olumsuz eleştiriyi savuşturan kişi.
Oğuz; ikizlerin kuzeni.
Hikayemiz, Oğuz'un sevgilisi Beren, ikiz kuzenleri ve Sezin'i alıp hafta sonu boyunca devam edecek Mert'in düzenlediği yılbaşı partisi için arabada geçen konuşmalarıyla başlar.Bu konuşma abartılıydı sanki. Yani Irmak ve Sezin, partide olacak erkekleri paylaşıyorlardı. Kim kimi kapacak tarzında konuşmalar.Pembe dizi tadında ilerleyen kitapta yılbaşı partisinin maskeli olmasından mütevellit kimin kim olduğu kimin kimle ilgilendiği belli değilken, Oğuz gecenin sürprizini yapar.Ve bizim müzmin bekar Nehir'in hayatının dönüm noktasının tohumları bu gecede atılır.Kitabın sonlarında doğru Nehir mutluluğa ramak kala trafik kazasını yaşayınca 'EVET TAM BİR PEMBE DİZİ' olur bu romandan demedim dersem yalan olur.
Eğer sabırsızsanız kitapta yan karakterlere ayrılan fazla detaylardan dolayı sıkılabilir, ya da anlamaya bilirsiniz. Ama ben kitabı elime aldığımda bitene kadar elimden bırakmadım :)Son olarak, ülkemiz de 'Cadılar Bayramı' kutlanan yerlerin sayısının arttığını biliyordum. Kitapta da bununla ilgili bir bölüm var lakin kitaplar hele de okuyan tarafından beğenilirse bilinç altında her şekilde yer edeceği için yazarımızın bunu yapmamış olmasını dilerdim. Uzun vadede kültürümüze yerleşmesini istemediğimden belki de.

 Yazarın okuduğum diğer kitapları için : T I K L A Y I N